Terug in de ‘schoolbanken’

Gezonde spanning en kriebels
Met het idee, je bent nooit uitgeleerd, stap ik in de auto. Op naar Amsterdam! Ik ga de komende 3,5 maand een Masterclass Fotografie volgen bij National Geographic. Een beetje spannend vind ik het wel. Wie zijn mijn medecursisten? Is het echt wel wat iets voor mij? Allemaal vragen die opborrelen in mijn gedachten.
Nu is fotograferen mij niet vreemd natuurlijk, maar deze scholing is best buiten mijn comfortzone. Een hele andere manier van kijken, werken en vastleggen.
Toch ben ik ook nieuwsgierig of deze manier van fotograferen bij mij past. We gaan het zien de komende maanden.
Nog even 2 uurtjes rijden en dan gaat de 1e les van start.

Je stopt nooit met leren
Elke bijeenkomst krijgen we andere docenten, ieder met hun eigen vakkennis, ervaring en specialisatie. Natuurlijk ook allemaal werkzaam bij National Geographic en sporen verdiend in het vak.
Super interessant natuurlijk! Ieder fotograaf vertelt over haar of zijn werkwijze en aanvliegroute hoe zijn of haar project tot stand komt. Naast verbazing levert dit soms ook ‘aha’ momentjes op. Er wordt niet alleen over fotografie gesproken. Andere onderwerpen zoals: Hoe ontstaat een idee? Welke mogelijkheden zijn er om je werk te financieren? Wat maakt een pitch pakkend? En uiteindelijk: wat moet je wel en niet doen om je werk gepubliceerd te krijgen? Komen ook aan bod.
Ondertussen moeten we zelf een idee bedenken en pitchen om vervolgens de komende maanden daar projectmatig mee aan de slag te gaan.

Verschillende mensen met dezelfde passie
Mijn klasgenoten komen uit alle lagen van de arbeidsmarkt en de maatschappij, maar één ding hebben we gemeen, een passie voor fotograferen. En dat levert voldoende gespreksstof op.
Soms herkenbaar en gelijk fascinerend om te horen en te zien hoe zij bezig zijn met fotografie.
Elke week vordert het project gestaag, werken met deadlines, feedback ontvangen en weer verder. Intensief, maar ik vind het werken aan een project wel heel erg gaaf!
De feedback die ik over mijn werk ontvang daar kan ik mij niet altijd in vinden. Ik ga dan ook met ze in gesprek. Dit is best wel spannend, want tegenover je staat een door de wol geverfde docent.
Maar hé, wil je verder komen en laten zien wie jij bent en wat jij doet, dan moet je soms over je eigen onzekerheden heen stappen om te groeien. Het wordt ook wel weer gewaardeerd wanneer je kritisch bent.

 

 

Een ervaring rijker met een mooi eindresultaat!
Dan is daar de een-na-laatste les, we ronden ons project af en nogmaals pitchen we ons beeldverhaal.
De laatste les bekijken we ieders beeldverhaal. En wat zijn er prachtige, bijzondere en soms hele persoonlijke verhalen in beeld gebracht.
Ik heb gekozen voor een onderwerp dat al heel vaak in beeld is gebracht en dus was het een uitdaging om een andere invalshoek te vinden. Gevalletje, waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan 😉
Het volgende fotoverhaal is daarmee tot stand gekomen:

Slik als levensader: Het wad beweegt, ademt en voedt een oneindige rijkdom aan dieren en planten.
Maar in diezelfde kwetsbare huid tekenen ook de sporen van de mens zich steeds scherper af.