Vertragen en écht kijken

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet…
Ik schrik wanneer er plotseling iemand heel dichtbij in mijn oor roept: “Wat ziet u?”
Op mijn knieën en volledig gefocust op mijn onderwerp lig ik langs de buitendijkse kwelders aan de Waddenkust. Hierdoor vergeet ik de omgeving om mij heen. En ja, dat levert soms schrik-momentjes als deze op.
Ik ‘stap’ uit mijn ‘bubbel’ en leg vriendelijk uit aan deze nieuwsgierige mevrouw dat ik de zeekraal fotografeer. Dit zoutminnende plantje verruilt de zomerse, groene kleur voor herfstachtig rood. Een beetje teleurgesteld loopt mevrouw verder. Ik zeg nog gedag, maar een reactie blijft uit.
Schouderophalend denk ik dat ze het ondergewaardeerde plantje waarschijnlijk te gewoontjes en niet bijzonder genoeg vindt. Nou ja, dat kan én mag, smaken verschillen nu eenmaal.

“Ik zou alleen een stuk onkruid zien, maar mem ziet een mooi plaatje” is de reactie van schoondochterlief wanneer ze weer eens een foto van mij onder ogen krijgt. Het is een foto uit de serie ‘Kleur in beeld’ gemaakt met meervoudige belichting. ‘Kleur in beeld’, die term begrijpt ze, maar bij meervoudige belichting haakt ze af. De techniek vindt ze niet interessant; het beeld wel en dat is voldoende voor haar.

Herfst, herfst wat heb je te koop…
“Je hoort de vogels wel fluiten, maar je ziet ze niet. En gek dat je op de heenweg andere dingen opmerkt dan op de terugweg”. Ik loop gezellig samen met een vriendin door het bos. We zijn op paddenstoeljacht. Langzaam struin ik stukje voor stukje af en zij banjert lekker door. Soms gefrustreerd omdat ze de vogel die ze hoort niet ziet. Toch genieten we samen van de vochtige geur van het bos, de bladeren die al een beetje geel kleuren en van de slijmerige, glazige porseleinzwammen op de dode boomtronken. Kortom de herfst is in aantocht!
Ik vertel haar dat je pas écht gaat kijken als je een tijdje op één plek blijft zitten en de omgeving rustig in je opneemt. Met andere woorden: vertragen. In het kleine stukje bos om je heen ontdek je dán steeds nieuwe paddenstoeltjes, kriebelbeestjes of net dat ene blaadje dat precies zo mooi krult.

Gewoon of toch bijzonder
Vertragen en echt kijken daar draait het om. We zijn al snel geneigd om overal gehaast aan voorbij te gaan. Onderwerpen die voor ons gewoon of in onze ogen zelfs saai zijn, kunnen je door een creatieve insteek toch nog verrassen. Zoals een simpel, groen blaadje aan een bramenstruik.