Prettig Gestoord

Jij bent niet goed wijs!
“Dan draai ik mij nog een keer om”, is de reactie van manlief, wanneer ik vertel dat voor morgenochtend de wekker op 5.00 uur staat.
De voorspellingen zijn erg gunstig voor nevel en een fraaie zonsopkomst. En dat is inderdaad vroeg, maar over een paar weken nog eerder!

Inschattingsfoutje
Terwijl ik richting de locatie rijd, die ik eerder al heb bekeken, ontwaakt langzaam de wereld om mij heen. Aangekomen zie ik dat de ‘greppel’ met een klein beetje water, nu een flinke sloot is. Daar ik eerst dacht nog wel over de ‘greppel’ heen te kunnen springen, is dat nu geen optie zonder een nat pak te halen.
Ik houd wel van een uitdaging, maar blijf op dit moment liever droog. Dus probeer ik eerst nog een andere compositie te vinden, maar het is niet echt wat ik wil.
Dus hup naar een andere locatie. Waar eerst de nacht nog langzaam overging naar de dag, gaat dat mooie zachte licht nu opeens wel heel snel.

Schakelen en improviseren is een pre
Onderweg naar de andere plek zie ik plotseling een heel mooi beeld ontstaan, pal voor mijn neus. Chips, op deze smalle landweg waar grote landbouwvoertuigen rijden, sta ik niet echt veilig.
Door naar plan B, het licht verandert met de minuut en de koper ploert heeft een eigen schema om op te staan en wacht niet op Willemke.
Gelukkig is locatie B vlakbij en ben ik op tijd om te genieten van de zonsopkomst. Maar ik zie overal mogelijkheden en ren eerst als kip zonder kop rond.
“Rust Willemke, kijk eerst even rond, wat zie je”, dat zeg je ook altijd tegen jouw deelnemers. Hé goed advies. Wanneer ik de plek gevonden heb en rustig sta te wachten op het moment suprême, besluiten mijn fotomodellen, een hele groep ganzen, luidkeels te vertrekken. Oké, het wordt daardoor een iets ander beeld, maar ook zeker de moeite waard.
Tevreden ga ik huiswaarts, maar dat ene beeld blijft steeds door mijn hoofd spoken.

Aanhouder wint
Wanneer een paar weken later de weers- en lichtomstandigheden weer hoopvol zijn, zet ik nogmaals de wekker vroeg en besluit ik toch naar die ‘onveilige’ locatie te gaan. Na een extra rondje te hebben gereden, vind ik een plekje waar ik redelijk goed kan staan.
En wauw Moeder Natuur trakteert mij op een gave zonsopkomst, nevel over de akkers en als kers op de taart twee sierlijke zwanen die het plaatje compleet maken.

Volledig opgaan in de camera
Het licht blijft mooi en de mist blijft langer hangen, daardoor besluit ik nog even te kijken aan de andere kant van het natuurgebied. En ook daar strooit Moeder Natuur met cadeautjes. Inmiddels is mijn kleding niet echt heel schoon meer, ondergetekende ploft overal neer voor een goede compositie zonder eerst te kijken waar ik in terecht kom. Soms ik dat een waterplas of modderpoel en de andere keer is dat…..hmm, iets waar je niet te lang bij stil moet blijven staan. Laat ik het zo zeggen, bij thuiskomst staat er niet alleen een heerlijk ontbijt klaar, maar ook een wasmachine.